Normal

Kabul etmek gerekiyor belki de sorgulamadan, olduğu gibi yaşamak gerekiyor hayatı. Peki şimdi hangisine inanmalı?

“Bilgi en büyük güçtür” sözüne mi yoksa “Cahil kalmak en büyük mutluluk” sözüne mi?

Kısa bir sohbet etme fırsatı bulduğum eski bir felsefe öğretmeni, felsefeye daha doğrusu öğrenmeye başlamak istiyorsan gülmeyi unutmalısın demişti. Şimdilerde anlıyorum sanırım keliminin asıl anlamını.

Bir hikaye anlatıcısının asıl hikayenin tek bir kelime olduğunu bilmesini gerektiğini anladığında ki bakış açısı gibi şimdi anlıyorum o kelimenin ağırlığını.

Normal olmak kelimesini sorguluyorum çoğu zaman, neye ve kime göre haklıyız acaba? Statü,şan,şöhret ve para genellemesine harcanmış bir hayat mı normal olan? Eğer öyleyse kalsın ben istemiyorum sizden olmak.

Geceleri kimsenin olmadığı saatlerde dolaşmak benim, düzensizliğin içindeki düzen benim, normal saydığınız hayatları normal saymamak benim normalim.

İkna etmeye çalışmıyorum artık kimseyi, kendi halimde mahvolur giderim işte. Hem ne kadar önemliyiz ki? Kocaman bir evrende ezip geçtiğimiz karıncalarız hepimiz.

Konu ne peki? Bu kadar ağır gelen, bu kadar sorunun,belkinin,keşkenin nedeni ne?

Hayat ölüme hazırlıktır aslında bir bakıma, ruhunu eritir zaman. İlaç diye basarsınız onu bağrınıza. Siz alışmışsınız zaten kaçmaya,kolaya yada kabullenmeye. Basit olan neyse normal kriteriniz o yönde.

Desiderius’un bilenen eseri deliliğe övgü’ye saygı, size kinle.

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Google fotoğrafı

Google hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s